facebook   instrgram

.

                                       
                                      gv logo site

Memory noises

English / Ελληνικά

Ο φωτογράφος των αναμνηστικών φωτογραφιών συνήθως δεν έχει βλέψεις καλλιτεχνικές. Σκοπός του είναι να απαθανατίσει τα πρόσωπα, μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή, σε κάποιο σκηνικό, για να ξυπνήσει (σε αυτούς και μόνον σε αυτούς) αργότερα νοσταλγικές αναμνήσεις, μια τρυφερή στιγμή που έζησαν, ένα σημαντικό πρόσωπο, έναν αγαπημένο τόπο, ένα γεγονός. Τα δε γεγονότα που επιλέγει να φωτογραφήσει είναι αποκλειστικά ευχάριστα, επιδιώκοντας, ασυναίσθητα ίσως, να κατευθύνει τη μνήμη των ανθρώπων που σχετίζονται με αυτά σε εκείνες μόνον τις καλές στιγμές που θα συντροφεύουν και δε θα βασανίζουν. Αλλά ακόμα κι όταν, ύστερα από καιρό, ξαναδεί κάποιος από το οικείο περιβάλλον αυτές τις φωτογραφίες και νιώσει θλίψη, άγχος για τον χρόνο που πέρασε και φόβο για τον θάνατο (παρά τις αρχικές προθέσεις του φωτογράφου) και αυτά τα συναισθήματα θα έχουν προκληθεί με αφορμή τα εικονιζόμενα, αγαπημένα πρόσωπα. Πρόκειται για εντελώς προσωπικές στιγμές που, όπως και να έχει, δεν αφορούν άλλους.

Ένα απρόσμενο σκίσιμο, μια καταστροφική για τη φωτογραφία εκτύπωση ή λήψη, η φθορά του χρόνου, ένα ατύχημα, μπορεί να αλλάξει τη θεώρηση και η αρχική φωτογραφία -ερήμην της- να προκαλέσει φωτογραφικές συγκινήσεις που δεν έχουν πλέον καμία σχέση με το σκοπό για τον οποίο τραβήχτηκε.

Με όμοιο τρόπο, η ιδιοποίηση και το επανα-καδράρισμα, η απομόνωση και η ανάδειξη στοιχείων που δεν είχαν υποπέσει πιθανόν στην αντίληψη του «αναμνηστικού φωτογράφου», η πρόκληση νέων -επιδιωκόμενων πλέον- καταστροφών, ή ακόμη και η αφαίρεση/ αποκοπή προσώπων, δημιουργεί μια νέα πρόταση για την επανα-θέαση της φωτογραφίας με νέο σκεπτικό και ζητούμενο.

Η αναθεωρημένη φωτογραφία αποκτά μια δεύτερη ζωή, μιλώντας σε μια άλλη γλώσσα, δίχως να μένει στα συναισθήματα της αναμνηστικής φωτογραφίας. Στέκεται σαν ένα νέο δημιούργημα, επιδιώκοντας να προκαλέσει φωτογραφικές συγκινήσεις κι οπτικό ενδιαφέρον. Ερωτήματα κι ανησυχίες. Τα οικεία (για ορισμένους) πρόσωπα αποβάλλουν την ταυτότητά τους και γίνονται κομμάτια τού παρελθόντος κάθε θεατή αφηγούμενα ιστορίες που αφορούν όλους μας. Οι προσωπικές στιγμές, οι τόποι, αποκτούν μιαν οικουμενικότητα –ο νέος θεατής δεν λογαριάζει τα στοιχεία ταυτότητας του απαθανατιζόμενου προσώπου, ούτε στέκεται στην ταχυδρομική διεύθυνση της περιοχής που απεικονίζεται. Κι ο αποτυπωμένος φωτογραφικός χρόνος αποκτά μια ζωή που τρέχει παράλληλα με τον υπαρκτό, ζωντανό, χρόνο.

Εξάλλου, η επιλογή των φωτογραφιών που θα επανα-παρουσιαστούν (από στοίβες απαξιωμένων φωτογραφιών σε καλάθια παζαριών, ή από περιποιημένα οικογενειακά άλμπουμ που επιμελώς φυλάσσονται σε ντουλάπια), το επανα-καδράρισμα, η επιλογή των χρωμάτων, της φόρμας και του νέου περιεχομένου γενικότερα, είναι ακριβώς η ίδια διαδικασία με εκείνην της λήψης με την μηχανή στον υπαρκτό κόσμο που μας περιβάλει. Η ταυτότητα του φωτογράφου είναι παρούσα, είτε έτσι είτε αλλιώς, σε αυτό το τμήμα του κόσμου που επέλεξε να παρουσιάσει, όπως εκείνος αντιλήφθηκε τα πράγματα, εκείνη τη στιγμή.

Γιώργος Βογιατζάκης


*All rights reserved by George Vogiatzakis. It is forbidden to use the material of the site without photographer’s previous permission
Webmaster Costas Tzanidakis (ctzanidakis@hotmail.com)

Please publish modules in offcanvas position.

Free Joomla! template by Age Themes